'माझ्या वाट्याला मरुस्तपर्यंत वेदनेचं गाठोडं आलं'


एएमसी मिरर वेब टीम
ऑनलाईन न्यूज

'नियतीने माझ्या वाट्याला मरुस्तपर्यंत जे वेदनेचं गाठोड दिलं आहे, ते मला घेऊनच चालावं लागेल. 'वर्तमान जगायचंय मला' ही माझी कविता जी इतरांना प्रेरणा होती, ती अशा रीतीने माझीच प्रेरणा होऊन बसेल, असं मला कधीच वाटलं नव्हतं'', अशा शब्दात दिवंगत पत्नी (स्व.) गौरी गडाखांविषयीच्या भावना व्यक्त करणारी यशवंत सामाजिक प्रतिष्ठानचे प्रमुख प्रशांत गडाख यांची सोशल मिडियावरील पोस्ट समाजमनात हळहळ व्यक्त करून जात आहे. या पोस्टच्या निमित्ताने 'गौरी गडाखांच्या मृत्यूच्या काळात काहींनी राजकारण आणण्याचा केलेला प्रयत्न', तसेच 'ज्या कारणाने गौरी यांनी जीवन संपवण्याचा निर्णय घेतला, त्यास शिक्षा मिळेल, अगदी रक्ताच्या नात्याचं कोणी असलं तरी', अशी या पोस्टमधील वाक्ये आता नव्या चर्चेला चालना देऊ लागली आहे.

ज्येष्ठ नेते यशवंतराव गडाख यांचे धाकटे चिरंजीव असलेले प्रशांत गडाख यांच्या पत्नी गौरी गडाख यांनी मागील नोव्हेंबर महिन्यात आत्महत्या केली आहे. या घटनेला दोन महिने झाल्यावर प्रशांत गडाख यांनी यावर सोशल मिडियातून भाष्य केले आहे. गौरी व प्रशांत या दाम्पत्याचा विवाह २००१मध्ये झाला होता व त्यांना शालेय शिक्षण घेत असलेल्या दोन मुली आहेत. महाविकास आघाडी सरकारमधील जलसंधारण मंत्री शंकरराव गडाख यांच्या गौरी या धाकट्या भावजयी आहेत. जिल्ह्याच्या राजकारणात गडाख परिवार प्रसिद्ध आहे. त्यामुळे गौरी यांच्या मृत्यूचा आघात या परिवारावर झाल्यावर समाजमन हळहळले होते. त्यानंतर आता दोन महिन्यांनी प्रशांत गडाख यांनी यावर भाष्य केल्याने तो चर्चेचा विषय झाला आहे.

सोशल मिडियातील 'ती' पोस्ट अशी...

माझ्या आयुष्यात घडलेल्या अत्यंत वेदनादायी प्रसंगात मला धीर देण्यासाठी, माझं सांत्वन करण्यासाठी तुम्ही सगळे आला होतात. त्यात राजकीय विरोध असणारे पण वेदना जाणणारेही होते. परंतु माझी मनःस्थिती तेव्हा कुणालाही भेटण्याची नव्हती. त्याबद्दल सॉरी... माझी स्थिती तुम्ही नक्कीच समजून घ्याल. नियतीने माझ्या वाट्याला मरुस्तपर्यंत जे वेदनेचं गाठोड दिलं आहे, ते मला घेऊनच चालावं लागेल. 'वर्तमान जगायचंय मला' ही माझी कविता जी इतरांना प्रेरणा होती, ती अशा रीतीने माझीच प्रेरणा होऊन बसेल, असं मला कधीच वाटलं नव्हतं. राजकारणात, समाजकारणात, स्वतःच्या आयुष्यात यश-अपयश, कठीण प्रसंग खूप आले, पण मी कधीही डगमगलो नाही. उलट त्यांना खंबीरपणे तोंड दिलं, लढलो... पण... गौरी, तु मला हरवलं... माझा स्वभाव आलेल्या परिस्थितीशी लढण्याचा आहे. आता कुणाशी लढू... तू माझी पत्नी नव्हती तर आई, बहीण, मैत्रीण सगळंकाही होती, असं तूच मला म्हणायचीस ना.. तशीही तु मुडी होतीस, कधीकधी अचानक शांत राहायचीसं.. तु चेष्टेत मला म्हणायची कि, 'तुमच्याआधी मीच जाणार' पण तु अशी गेलीस की माझी आयुष्यभराची चेष्टा होऊन गेली. साहेबांची सगळ्यात आवडती सुन नाही तर तु मुलगी. आपल्या नेहल, दुर्वा आणि मी .. आमचं काय चुकलं गं.. रोज रात्री झोपताना असं तुझ्याशी भांडतो मी.. माझा आवाज पोहोचतो का गं तुझ्यापर्यंत.. मला कोणाचीही सहानुभूती नको आहे. पण एक नक्की की, माझा नियतीवर भरवसा आहे. ज्या कारणाने तु हा निर्णय घेतला असेल, त्याला शिक्षा नक्कीच मिळेल. अगदी कुणी रक्ताचं असलं तरी.. हा मला आत्मविश्वास आहे. गौरी मी घरी नव्हतो, तु निष्प्राण..आपल्या लहान मुलीने पाहिलं गं खिडकीतुन.. गौरी,तुला मी नेहमी म्हणायचो की, मी आहे तुझ्यामागे.. मी आता खरंच फकीर झालोय, पण मला माझ्यासमोर माझ्या मुली, माझे वडील, माझ्यावर अवलंबून हजारो संसार दिसतात. मित्रांनो, मी जरी तुमच्यात आलो तरी ही घटना मला एक-दोन महिन्यात सावरू शकत नाही. प्लीज, माझी भावना तुम्ही समजून घ्याल. मी स्वतःहुन ठामपणे सांगायचो की, मी राजकारणात येणार नाही, पण माझ्या पत्नीच्या निधनात काहींनी राजकारण आणण्याचा प्रयत्न केला, आता काळच ठरवेल की मी राजकारणात यायचं की नाही. पण माझ्या जिवलगांनो, तुम्ही मला जे बळ दिलं, ते मी माझ्या आयुष्यभर विसरू शकत नाही. कारण, माझ्या आयुष्यात माझ्या दोन्ही मुली, माझे आई-वडील आणि तुम्ही सर्व जीवलग मित्र आहात.आपण भेटू. तेव्हा कृपा करून माझं सांत्वन करू नका. न विसरता येणारी ती घटना मला निदान तुमच्यात असताना विसरायची आहे. जेव्हा भेटु तेव्हा तुमचे काम सांगा, समाजाची कामे सांगा, नवनिर्मितीची चर्चा करा. तुमच्याशी व्यक्त व्हावसं वाटलं म्हणुन हात मोकळा झाला आणि माझं मनही...

Post a Comment

Previous Post Next Post